donduakgun
2 Takipçi | 8 Takip
19 10 2016

MAHUF DÜŞ

Bir sonbahar günüydü. İşten eve dönerken birden yağmur çiselemeye başlamıştı. Ilık ılık rüzgar esiyordu. Yağmur hızlanmadan eve gitmek için adımlarımı hızlandırdım. Sonra birden toprağın kokusu geldi burnuma. İçime çektim iyice, özlemiştim toprağın kokusunu. Evime geldim, giysilerim nemlenmişti, üşüdüğünde hissettim. Kendime bir kahve yaptım hemen, içimi ısıtır diye. Raftaki kitaplara baktım. Senin bana hediye ettiğin kitap ilişti gözüme. Hemen aldım elime, koltuğa hafif uzanmış şekilde oturdum. Kahveyi yudumlarken okumaya başladım. Yaklaşık on sayfa kadar okumuşumdur. Elimde kitapla derin bir uykuya dalmışım.

Düşümde gördüm seni.Bana bakıyordun. Aslında bakmıyordun. Çünkü görmüyordun beni. Sana sesleniyordum, duymuyordun. Gözyaşların süzülüyordu yanaklarından. Silmeye çalışıyordum. Ama nafile. Dokunamıyordum sana. Ağlamak yakışmıyordu sana. Kime yakışıyor ki zaten. Oysa ne de güzel gülüyordun. Güldü mü çiçekler açardı adeta yüzünde,gül yüzlüm. İçimde fırtınalar kopuyordu, gözündeki yaşları gördükçe. Bir iskemleye oturmuştun. Sadece bir noktaya bakıyordun. Hayatla bağlantın kopmuştu adeta. Tanımadığım birileri gelip seni teselli etmeye çalışıyorlar. Ama sen onları görmüyordun bile. Sonra birden feryat sesleri duymaya başladım. Kafamı çevirdim, baktım bir de ne göreyim bir kalabalık. Birden sala sesleri duymaya başladım. Olan biteni anlamaya çalışıyordum. Belli ki biri ölmüştü. Kimdi ölen. Kimin içindi bu feryatlar, gözyaşları. Niye hiç kimse beni görmüyordu. Niye kimseye sesimi duyuramıyordum. Sala bitmişti. Birden irkildim, hocanın öldüğünü bildirdiği kişi bendim. Nasıl olurdu, nasıl ölmüştüm.

Hayat bir film şeridi gibi gözümün önünden geçmişti.Bizim hikayemiz de buraya kadarmış, başlayamadan bitti. Oysa ne hayallerimiz vardı değil mi seninle. Daha yapacak çok şeyimiz vardı. Yarım kaldı. Böyle bitmemeliydi hikayemiz. Sence hayat ikinci bir şans verir miydi bize? Uzun uzadıya baktım gözlerine. Anladım ki o gözyaşlarının sebebi bendim. Silmek isterdim, bak ben buradayım, yanındayım demek isterdim. Başını bana çevirdin, görüyormuşsun gibi. Bir şeyler söylemeye başladın. "Hani söz vermiştik birimize. Beraber yürüyecektik ölüme, hayata beraber gözümüzü yumacaktık. Ayrılmak yoktu asla. Neden bırakıp gittin?  Niye beni de almadın? Sensiz nasıl yaşarım? Elim, ayağım, kalbimdin. Bu kalp atar mı sensiz? Nefes alabilir miyim sensiz?" diyerek hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladın.

Ve uyandım. Meğer her şey bir rüyaymış, kabus mu demeliyim. Derin bir oh çektim sadece bir rüya olduğu için. İliklerime kadar hissettim sanki o anı. Saate baktım, on iki buçuk olmuştu. Bir kalem kağıt alıp sana satır satır yazmak istedim bunları.

33
0
0
Yorum Yaz